راه های نرفته

وسعت دلتنگی هایم به اندازه ی همه ی راه های نرفته و جاهای ندیده است و از همین روست که بخشی از این اندوه را از پس هر سفری از دست می دهم اما....

کو تا پایان دلتنگی؟؟؟

کو تا پایانِ نوردیدن همه ی راه ها و دیدن همه ی جایها؟؟؟

و اگر چه مرگ حقیقتی است تلخ ( تلخ؟ ) و همین حقیقت تلخ یا شیرین، به یاد می آورد که فرصت اندک است و جای بسیار ندیده و راه بسیار نرفته مانده. پس تا مجال نفس هست، بایستی در پیچ و خم کوه ها و دره ها نفس نفس زد تا آن دم که از نفس افتاد!